FeKeJo facts and fun

FeKeJo facts and fun

Beskidy Dag 4

MarathonsPosted by Stefan Belmans Mon, May 30, 2016 09:12:04
Beskidy Dag 4

Eigenlijk gisterenavond bijna niks meer gegeten; de recup-shake wrong wat met de soep en 't forelletje dat we voorgeschoteld kregen, schoof niet vlot binnen. Ook het dessert en de pasta die volgden moest aan me laten voorbijgaan. Teken aan de wand ?

Ken en Jo deden nog een great job door mijn fietske weer tip-top in orde te zetten en de rest van de avond hielden we ons onledig met wat chillen op de kamer - de piwa bij de hand.

Op tijd licht uit in de hoop wat te herstellen ...

En toegegeven, de benen voelden wel OK vanmorgen. Dus dat leek veelbelovend; starten was toen nog steeds een optie.

Maar bij het ontbijtbuffet zat niks dat me kon bekoren - op een yoghurtje en wat cornflakes na, zag niks er voldoende smakelijk uit om binnen te werken. En da's geen goed plan met een 3000hm op het menu.

Twijfel, twijfel... Wat gaan we d'er mee doen ?
Als ik vertrek, dan wil ik ook aankomen - al duurt dat 8 uur of meer. Starten om na 10 of 20 km in de bezemwagen te stappen is niet mijn droomscenario en daar leek het wél op af te stevenen

Kan ik nog dieper gaan dan gisteren ? Zowieso zou er toch ook weer gestapt moeten worden... Wellicht méér zelfs dan gisteren.
Ik wil natuurlijk liever fietsen, maar wat niet lukt...


Ratio over emo ! Ik was gekomen voor 1 of 2 ritten en het zijn er 3 geworden.
Beter eindigen met een goed gevoel en dus de knoop toch maar doorgehakt. Nu mocht dat bordje roerei wél - en dat het smaakte !

Bij de andere Belgen waren er ook enkelen die uit hun reserves hadden moeten putten en wijselijk de pijp aan Maarten gaven.

Mijne maat uit Leuven - Erwin - ging, tegen beter weten in, toch een poging wagen om dat felbegeerde t-shirt binnen te halen, goed wetende dat het achteraf enkel nog gebruikt zou worden om de gazon af te rijden.

Respect ! Duimen dat het lukt.


Dan konden we meteen ook ons boeltje pakken, inladen en weer huiswaarts karren

We raakten nog net voor de start van de laatste etappe weg uit Istebna.

De terugrit was lang en met veel oponthoud door files en werken. Pas na 01 u bolden we onze thuishaven binnen.


Tot zover ons Pools avontuur: Beskidy won uiteindelijk.

Wat hebben we nu geleerd ?

* Een goeie voorbereiding is belangrijk om deze 4 dagen comfortabel door te komen

* Zuid-Polen is het walhalla als het op MTB aankomt;
Goeie organisatie, prima afpijling en ondersteuning

* De Jani is nen toffe gast


Tsja, nu moeten we nog eens terugkomen zeker ?



Beskidy Dag 3

MarathonsPosted by Stefan Belmans Sat, May 28, 2016 21:27:36

Alweer een bewogen dag vandaag : de 3e etappe van de Beskidy Trophy

Ondanks het feit dat ze slecht 69 km en 2500 hm op het programma stonden (zie dag 1) deed iets in mij vermoeden dat dat wel eens dik kon tegenvallen met de plensbui van gisteren.

De beentjes leken grotendeels gerecupereerd, maar ’t eten smaakte me niet bijster. Dat zouden we dus onderweg moeten compenseren door genoeg én tijdig bij te spijzen.

Ken en Jo hadden het plan opgevat om hun dag (deels) in te kleuren als technical support team.
Op die manier hoefde ik wat minder zooi mee te zeulen.

Om 9 u, en het zonnetje liet toen al verstaan dat ze er zin in had, mochten we er aan beginnen. Eerst een transfer-stuk tot voorbij de finish van gisteren en dan het betere klimwerk. Op naar de top of the hill waar de Maten, Makkers (zonder) Maes me zouden opwachten met een extra drinkbus.

De afdaling die volgde was weer dikke fun, al was het opletten geblazen met de vochtige stenen en modderige ondergrond. Dat zou bergop krachten gaan kosten.

Eenmaal beneden ging het, hoe raadt je het, opnieuw omhoog. Je krijgt hier nop kans om te recupereren; Dat lukt alleen door bergop een tandje lichter te schakelen :-D

Een zalige en lange single track op hoogte werd aan vastgeplakt; Rollend, maar vaak toch ook pittig omhoog en dan weer plots omlaag, met de nodige wortels op het pad en eindigend bij bevoorrading 1.

Omdat ik eigenlijk nog drank genoeg had, opteerde ik voor een banaantje en een slokje water en ging weer op weg… omhoog vanzelfsprekend.

Rond km 27 moesten we een snelweg kruisen en daarna een lange vlakke asfalt van een km of 5. Goed om toch even te kunnen chillen, al is dat relatief met wind op kop.

Bij het begin van het zwarte beest van de dag – op km 32 – stond het FeKeJo Technical Support Team plichtsbewust te blinken: drank werd aangevuld, ketting en pedalen van een drupje olie voorzien en energiegellekes aangevuld. Starten maar…

We moesten eerst een dikke 500 m klimmen op een paar km om dan met wat trapjes door te stoten naar het dak van vandaag. Dat eerste deel liep nog behoorlijk goed: op de kleine plateau kreeg ik de molen vlot rond, maar veel sneller dan hen die opteerden voor stappen ging het niet…. Maar ik bleef wel rijden !

Af en toe zat er een echt steil stuk tussen en de ene na de andere moest voet aan grond zetten (de koerskonijnen wellicht niet, maar kom…)
Om krachten te sparen volgde ik dan maar het voorbeeld. ’t Was immers nog ver.

Traag maar zeker en slopend kwam de top in zicht en dan is de ontgoocheling des te groter als de bollenwinkel daar uitverkocht is: niks te feeding point en zelfs geen water meer te krijg. Een eerste barstje in de facade van de organisatie ?
Dat was even een morele domper, omdat ik op banaan gerekend had.
Tsja, doorfietsen dan maar zeker ?

Gelukkig was er een kleine km verder toch een berghut die aan menig deelnemer een mooie cent heeft kunnen verdienen. Soit, ik had nog drank om het uit te kunnen zingen tot Rav 3 – dacht ik.

De afdaling was weer kicken… de ideale lijn zoeken en niet al teveel nadenken en vooral de vering zijn werk laten doen.

En toen kwam de hongerklop… gene meter meer vooruit. Alles wat ik nog had binnengespeeld en doorgespoeld met de laatste iso-drank. Enkel nog water in de aanbieding. Als dat maar goed gaat.

Rav 3 kwam geen meter te vroeg. De Belgen hergroepeerden en deden zich tegoed aan rozijnen, appelsien en banaan. Komaan gasten ! Nog 10 km (al lijken die hier soms langer dan thuis).

Voor we de dag zouden kunnen wegspoelen moesten er eerst nog een paar molshopen, om U tegen ze zeggen, getackeld worden. Mijn energy level was ondertussen het nulpunt genaderd – dat krijg je met wat rozijnen natuurlijk niet direct rechtgezet.
'n Punt kiezen op de helling, persé tot daar willen fietsen en dan toch maar afstappen. Dat was het plan.

Eenmaal boven, roerden de weergoden zich een eerste keer en lichtte de hemel fel op; Damned, we gaan dan toch niet droog blijven zeker ?

Snel toch maar tandje bijsteken en die laatste afdaling afwerken voor het hier een (water)hoos zou worden.

De finale klim van de dag was nog een kuitenbijtertje van formaat: stuiks omhoog op asfalt om dan de weilanden in te duiken en langs betonplaten verder te klimmen tot aan de finish. Nat to op het vel bolde ik de finish over met alweer 7u20 rij- (en stap)tijd op de teller. Ik vond het dan ook helemaal niet erg dat mijn support team paraat stond om me naar hotel te voeren. Ik had weinig zin om nog 10 in een plensbui naar Istebna te moeten bollen. Ik ben dan ook zeer erkentelijk voor de geleverde diensten.

Rustige avond met beetje eten, compexen, muziekje en early night’s sleep.

Wat morgen brengt, valt af te wachten. Ik zal me echt goed moeten voelen om te starten en de zwaarste rit van de 4 (71 km en bijna 3000 hm) tot een goed einde te brengen.

We zien wel, omwenteling per omwenteling – Team FeKeJo staat paraat als bezemwagen.







Beskidy Dag 2

MarathonsPosted by Stefan Belmans Fri, May 27, 2016 21:42:04
Vroeg dag vandaag want de 2e stage begon een uurtje vroeger... geen slecht plan met 15 km extra op het programma. Het menu zag er proper uit:
Niet van de poes dus. De opwarmertjes waren klassiek: recht omhoog; maar het was vooral de klim in het midden van de rit die me wat zorgen baarde. dik 800 m klimmen op 10 km en niet gewoon over den asfalt. 't was een aaneenschakeling van muurtjes van Borzée (nabij La Roche - those who know, know) met een occasionele skipiste er tussen door.

Maar goed: eerst gestart geraken: de beentjes voelden zwaar trap naar de kamer na het ontbijt. Als dat maar goed komt.
Rond half 9 naar de start... mij gat deed nog zeer bij de eerste km, maar pijn is vergankelijk zegt men
We stonden redelijk vooraan met nog 30 min te gaan. De ochtendmist had in elk geval plaats geruimd voor een aangenaam zonnetje; altijd aangenamer dan miezerig weer.
Stipt om 9 uur liet de speaker de meute los en ontketenden de koerskonijnen hun duivels.
De eerste 4 km was transfer naar de finish van vandaag... die lag niet in het race village.

Lang duurde het niet voor de eerste klim zich aandiende.... soort van betonplaten door het veld naar boven. De foto's tonen echt niet hoe ze er bij lagen. Het laatste stuk van de klim werd smaller en met wat doodvallers werd het al gauw een korte wandeling.
What goes up must go down en dat asfaltje gaf je weer de kans om snelheid te maken.
Kwestie van tijdig te remmen... en dat was net was een van de deelnemers was vergeten.
Jo zag 'm tussen 2 bomen doorgaan en wat lager in de beek belanden. "Not good !", was het eerste idee. Terwijl een andere deelnemer zich ontfermde over de onfortuinlijke, reed Jo weer naar boven om de ambulance te verwittigen en naar de plaats des onheil te begeleiden.

Daarna verder omlaang... asfalt werd weide werd bospad werd single track afdaling. De trend was gezet.
Tot aan bevoorrading 1 lagen wat molshopen die verteerd moesten worden. Deze keer toch maar alle stops genomen en banaantjes binnengespeeld.
Stilaan kwam het zwarte beest in zicht: de andere deelnemers van ver zien zwoegen op de helling, hielp niks. De ene na de andere zetten voet aan grond en dat leek mij daar geen slecht plan. Stukje wandelen dan maar en af en toe toch maar wat soeplesse proberen. De temperatuur klom ondertussen gestaag.
Traag maar zeker klommen we hoger en hoger. De MEGA-rijders verlieten ons een 300 m onder de top en wij mochten nog hoger.
En dan denk je dat na zo'n 1.5 u klimmen je wat kan recupereren tijdens de afdaling.
Huhu !... Niet dus. De aanloop was nog OK en rollend met grote losse stenen, maar daarna werd het een single track doorheen een bos met wortels waarop eigenlijk niet te rijden viel. Stappen alweer.
De sectie die er op volgde was steil omlaag met echt grote stenen die, aldus Jo, telkens van plaats veranderden en het ideale spoor kiezen er niet makkelijker op maakten.
Na zo'n kleine km dalen werd het pad beter berijdbaar en konden we weer tempo maken. Aan bevoorrading 2 zag ik Ken en Jo... Oei, dacht ik ?! Iets gebeurd ?
Jo's knie die vanmorgen al wat opspeelde had een knak gerkegen op de klim na de bevoorrading en het werd ook een game over voor hem vandaag.

Verder dan maar... nog 40 km op het programma met nog dik 1000 hm te gaan.
Veel van de klimmen waren asfalt, beetje jammer, maar de afdalingen waren zalig en maakten veel goed.
Op de laatste klim zat ik door mijn reserves. Net voor de 2 laatste piekjes was een gelleke nodig voor een morele en power-boost en er kwam ook nog wat stappen aan te pas.
De laatste afdaling van de dag was opnieuw een pareltje en puur genieten. Dat Beskidy als full suspension country wordt bestempeld is niet gelogen. Maar mijnen hardtail deed dat eigenlijk ook lang niet slecht.
Na 7u45 rolde ik over de meet zonder schade, zonder krampen en zonder valpartij - mission accomplished, lijkt me.

Snel naar 't hotel voor een verdiende pint en hapje vast voedsel.
De makkers hadden alvast een plekje op het terras warm gehouden.

Benieuwd hoe de beentjes morgen gaan aanvoelen.

Sfeerfoto's kan je vinden op de fb van Beskidy: https://www.facebook.com/mtbtrophycom/


Beskidy Dag 1

MarathonsPosted by Stefan Belmans Thu, May 26, 2016 21:49:16
Vandaag was het dan eindelijk zover: race day - etappe 1
En meteen eentje om in te kaderen: op het programma stond kleine 70 km met dik 2500 hm
Vroeg uit de veren dus, want het ontbijt mocht niet op de maag liggen.
Daarna rustig de laatste pre-race checks: eendenvet smeren, ketting inoliën, bandendruk checken, drinkbussen prepareren

Tegen half 10 dan rustig naar de start. Ikzelf sloot netjes achteraan het pack, maar Ken en Jo hadden andere plannen. Ken slaagde er zelfs in om in de eerste startbox post te vatten en dat het de koerskonijnen menens was, bleek snel na de "GO" van de speaker.
Ik zag Ken aan de andere kan van het voetbalveld doorkomen op positie 20.

Als een volleerd toerist had ik andere plannen: proper aankomen was het objectief, en dat vergde gedisciplineerd gebruik van de kleine plateau.

De eerste klim zette meteen de toon: 7 km klimmen en dan downhill. En dat het hier menens is, werd snel duidelijk: omhoog is echt omhoog en naar beneden is ook echt naar beneden met remmen en billen dicht

de eerste bevoorrading liet ik aan me voorbij gaan - op naar de 2e op km 33
Op de top van km 28 toch maar preventief een gelleke binnengewerkt en de bananen en energybars hielden we voor aan de rav.
Tot zover alles goed. de klimmen verteerden goed, geen krampen, geen totters. Op koers voor de 2e helft, maar die begon heel anders: nijdige technische single track klimmetjes dienden zich aan en dat hebbek niet graag.
't was gelukkig van korte duur, maar hadden er wel ingehakt. De gemiddelde snelheid zakte meteen en pas bij de lange klimmen kwam er terug wat systeem in.
Al is systeem veel gezegd als je ongeveer even snel trapt als de wandelaars naast je... maar we bleven tenminste bollen

Hardnekkige ochtendmist maakte rond de middag ook plaats voor een streepje zon... en dat streepje werd een blue sky met een overtuigde gele schijf die voor de nodige pareltjes zorgde bij het klimmen.

Rond km 50 raapte ik een andere Belg op die wat last had gehad met krampen en de maag. Omdat we hetzelfde tempo reden, bleven we de rest van de rit samen. Zo kon er al eens een babbel af, want Polen zijn niet echt spraakzaam.
Na dik 6 uur fietsen bereikte we de eindstreep: voldaan
Direct door naar het hotel om de verhalen van de buddies te horen, maar die bleken niet zo super: Ken was op km 20 overkop gegaan en moest naar het ziekenhuis in Zywieck voor wat kantgeklos aan de knie. Bijna iedreen stapte af aan de boom die over het pad lag, slechts 1 iemand dacht die al rijdend te nemen... maar de achterkant lag dieper dan gedacht... met het gekende gevolg
Terwijl Jo en Ken gingen karren doodde ik de tijd met doucheke, fiets in orde zetten, compexen en tenslotte een terraske uit noodzaak.
Iets na 20u vielen de helden binnen binnen met het verdict:
Knie genaaid hier en daar wat ligamenten die nen trek hadden gehad - kortom: GAME OVER.
Snel nog een hapje en dan relaxen op de kamen - morgen is er weer een dag en die is zowaar nog pittiger dan vandaag... light out dus
Morgen meer nieuws

Going south... Erezée-bound

Road RagePosted by Stefan Belmans Mon, May 05, 2014 21:58:47
Soms moet je wat... met de fiets rijden bijvoorbeeld.
Na een hele poos driewielergewijs door het leven gegaan te zijn, was het nog eens tijd om de tweewieler van stal te halen.
En welk beter moment om het aangename aan het nuttige te paren dan een familieweekendje in d'Ardennen.
Vrouw en kinderen verkozen de auto naar Erezee en kregen zo wat meer ademruimte in de auto.
Zus en haar kids kregen de oma bij in de auto en waren zo ook met vier.
Peter en ikzelf bestegen ons carbonnen ros en zetten kort na de middag aan met de teller op nul. Er waren 146 km weg te tikken en dus geen tijd te verliezen.
Het zou eigenlijk mijn eerste keer worden op een dergelijke lange afstand. Zadelpijn is een keuze, slapen kan je ook als je dood bent, het regent bijna nooit, zitvlees komt niet vanzelf en fietsen is eigenlijk vooral een karakteroefening.... dat soort duistere gedachten flitsen de eenzame fietser, beukend tegen de wind, door het hoofd.
Volgens Peter zou het de hele dag noordenwind zijn en dus een meevaller als je richting zuiden des lands fietst. Ik kan niet zeggen dat dat erg opviel de eerste 10 km.... maar gelukkig dan is het terrein in de Zuiderkempen nog redelijk vlak en heb je mekaar ook nog veel te vertellen.
De kilometers tikten vlot weg en na een dik uur draaiden we de oude treinroute in Halen op... Sint-Truiden was ons volgende mikpunt. Het moet gezegd: Limburg heeft prima fietspaden: vlot rollend en breed.... een verademing voorwaar.
Sint-Truiden kwam en ging... de dorpjes kregen plots een meer zuiders karakter: rommel verscheen in de voortuinen en mensen keken ons soms een beetje meewarig aan. Feiten zijn het, mijnheer.... zeker geen clichés.
De biljartlakens waren al een tijdje passé toen ik op een gravel afdaling - shame on you Google Maps, for that one and only mistake in the track ! - een bumpje onder het achterwiel voelde... gevolgd door een zacht gehobbel en vervolgens hard gehobbel.
Lap ! Lek ! met zicht op Huy.... go figure :-( Maar hey, een lekke band is het einde van de wereld niet en dus snel verholpen.
Verder nu... pushing on ! De beentjes waren nog OK, de moraal ook.
Huy was - zoals verwacht - gekkenwerk. Tussen de auto's slalommen, drukke wegen trotseren, maar gelukkig..., evenlater konden we de RaVEL 127 op en ging het weer een stuk aangenamer en schoven de kilometers weer vlot onder de wielen door. Ook de hoogtemeters begonnen aan te tikken en dát voelden de beentjes wél.
Als je een tripple vooraan gewoon bent, is een double best aanpassen. Het kleinste verzet was bij wijlen niet klein genoeg.... dus klimmen moest op souplesse en veelal krechend.
Plots, een tientonner op een smalle landweg... even doodleuk bomen ladend de hele weg versperren. Brave vlamingen die we zijn wrongen we ons er naast.... met een 2e lekke band (voor Peter deze keer) als beloning.
Moest en zou de laatste zijn, want we zaten hierna echt wel zonder reserverubber !
Een wegwijzer met "Durbuy 7 km" bracht verlichting. Nu was het niet ver meer.... Edoch "veraf" stond nog nooit synoniem voor "simpel".Toen ik net na Durbuy- centrum de GPS me linksaf zag sturen, kwam dat straatje me dan ook verdacht bekend voor. Jawel, toen ik vele jaren geleden, ten tijde van Kekki's "24 uur van Westerlo"-voorbereiding, de logistiek verzorgde bij het Varendonk-La Roche-Varendonk avontuur, stond ik hen hier op te wachten.... op dat steile stuk net na die bocht naar rechts...
Ik was toen met de auto.... nu dus niet... en dat kleinste verzet was nog steeds niet klein genoeg.....
Peter reed op zijn duizendste gemak van me weg en ik bleef achter met slechts 1 zekerheid: als ge blijft trappen, geraakt ge ooit ook boven.
Tot zover de kuitenbijters van de dag, dacht ik.... Tussen ons en een bord frikadellen met krieken lag er nog slecht 1 obstakel... de klim van Pont d'Erezée naar het centrum van Erezée... een dikke km aan een kleine 5%.
Trappen en blijven trappen..... de frikadellen smaakten erna dubbel zo lekker.

Slotsom: 146 km is eigenlijk best doenbaar en zitvlees kweekt snel.

Smaakt naar meer...