FeKeJo facts and fun

FeKeJo facts and fun

Beskidy Dag 3

MarathonsPosted by Stefan Belmans Sat, May 28, 2016 21:27:36

Alweer een bewogen dag vandaag : de 3e etappe van de Beskidy Trophy

Ondanks het feit dat ze slecht 69 km en 2500 hm op het programma stonden (zie dag 1) deed iets in mij vermoeden dat dat wel eens dik kon tegenvallen met de plensbui van gisteren.

De beentjes leken grotendeels gerecupereerd, maar ’t eten smaakte me niet bijster. Dat zouden we dus onderweg moeten compenseren door genoeg én tijdig bij te spijzen.

Ken en Jo hadden het plan opgevat om hun dag (deels) in te kleuren als technical support team.
Op die manier hoefde ik wat minder zooi mee te zeulen.

Om 9 u, en het zonnetje liet toen al verstaan dat ze er zin in had, mochten we er aan beginnen. Eerst een transfer-stuk tot voorbij de finish van gisteren en dan het betere klimwerk. Op naar de top of the hill waar de Maten, Makkers (zonder) Maes me zouden opwachten met een extra drinkbus.

De afdaling die volgde was weer dikke fun, al was het opletten geblazen met de vochtige stenen en modderige ondergrond. Dat zou bergop krachten gaan kosten.

Eenmaal beneden ging het, hoe raadt je het, opnieuw omhoog. Je krijgt hier nop kans om te recupereren; Dat lukt alleen door bergop een tandje lichter te schakelen :-D

Een zalige en lange single track op hoogte werd aan vastgeplakt; Rollend, maar vaak toch ook pittig omhoog en dan weer plots omlaag, met de nodige wortels op het pad en eindigend bij bevoorrading 1.

Omdat ik eigenlijk nog drank genoeg had, opteerde ik voor een banaantje en een slokje water en ging weer op weg… omhoog vanzelfsprekend.

Rond km 27 moesten we een snelweg kruisen en daarna een lange vlakke asfalt van een km of 5. Goed om toch even te kunnen chillen, al is dat relatief met wind op kop.

Bij het begin van het zwarte beest van de dag – op km 32 – stond het FeKeJo Technical Support Team plichtsbewust te blinken: drank werd aangevuld, ketting en pedalen van een drupje olie voorzien en energiegellekes aangevuld. Starten maar…

We moesten eerst een dikke 500 m klimmen op een paar km om dan met wat trapjes door te stoten naar het dak van vandaag. Dat eerste deel liep nog behoorlijk goed: op de kleine plateau kreeg ik de molen vlot rond, maar veel sneller dan hen die opteerden voor stappen ging het niet…. Maar ik bleef wel rijden !

Af en toe zat er een echt steil stuk tussen en de ene na de andere moest voet aan grond zetten (de koerskonijnen wellicht niet, maar kom…)
Om krachten te sparen volgde ik dan maar het voorbeeld. ’t Was immers nog ver.

Traag maar zeker en slopend kwam de top in zicht en dan is de ontgoocheling des te groter als de bollenwinkel daar uitverkocht is: niks te feeding point en zelfs geen water meer te krijg. Een eerste barstje in de facade van de organisatie ?
Dat was even een morele domper, omdat ik op banaan gerekend had.
Tsja, doorfietsen dan maar zeker ?

Gelukkig was er een kleine km verder toch een berghut die aan menig deelnemer een mooie cent heeft kunnen verdienen. Soit, ik had nog drank om het uit te kunnen zingen tot Rav 3 – dacht ik.

De afdaling was weer kicken… de ideale lijn zoeken en niet al teveel nadenken en vooral de vering zijn werk laten doen.

En toen kwam de hongerklop… gene meter meer vooruit. Alles wat ik nog had binnengespeeld en doorgespoeld met de laatste iso-drank. Enkel nog water in de aanbieding. Als dat maar goed gaat.

Rav 3 kwam geen meter te vroeg. De Belgen hergroepeerden en deden zich tegoed aan rozijnen, appelsien en banaan. Komaan gasten ! Nog 10 km (al lijken die hier soms langer dan thuis).

Voor we de dag zouden kunnen wegspoelen moesten er eerst nog een paar molshopen, om U tegen ze zeggen, getackeld worden. Mijn energy level was ondertussen het nulpunt genaderd – dat krijg je met wat rozijnen natuurlijk niet direct rechtgezet.
'n Punt kiezen op de helling, persé tot daar willen fietsen en dan toch maar afstappen. Dat was het plan.

Eenmaal boven, roerden de weergoden zich een eerste keer en lichtte de hemel fel op; Damned, we gaan dan toch niet droog blijven zeker ?

Snel toch maar tandje bijsteken en die laatste afdaling afwerken voor het hier een (water)hoos zou worden.

De finale klim van de dag was nog een kuitenbijtertje van formaat: stuiks omhoog op asfalt om dan de weilanden in te duiken en langs betonplaten verder te klimmen tot aan de finish. Nat to op het vel bolde ik de finish over met alweer 7u20 rij- (en stap)tijd op de teller. Ik vond het dan ook helemaal niet erg dat mijn support team paraat stond om me naar hotel te voeren. Ik had weinig zin om nog 10 in een plensbui naar Istebna te moeten bollen. Ik ben dan ook zeer erkentelijk voor de geleverde diensten.

Rustige avond met beetje eten, compexen, muziekje en early night’s sleep.

Wat morgen brengt, valt af te wachten. Ik zal me echt goed moeten voelen om te starten en de zwaarste rit van de 4 (71 km en bijna 3000 hm) tot een goed einde te brengen.

We zien wel, omwenteling per omwenteling – Team FeKeJo staat paraat als bezemwagen.