FeKeJo facts and fun

FeKeJo facts and fun

Beskidy Dag 4

MarathonsPosted by Stefan Belmans Mon, May 30, 2016 09:12:04
Beskidy Dag 4

Eigenlijk gisterenavond bijna niks meer gegeten; de recup-shake wrong wat met de soep en 't forelletje dat we voorgeschoteld kregen, schoof niet vlot binnen. Ook het dessert en de pasta die volgden moest aan me laten voorbijgaan. Teken aan de wand ?

Ken en Jo deden nog een great job door mijn fietske weer tip-top in orde te zetten en de rest van de avond hielden we ons onledig met wat chillen op de kamer - de piwa bij de hand.

Op tijd licht uit in de hoop wat te herstellen ...

En toegegeven, de benen voelden wel OK vanmorgen. Dus dat leek veelbelovend; starten was toen nog steeds een optie.

Maar bij het ontbijtbuffet zat niks dat me kon bekoren - op een yoghurtje en wat cornflakes na, zag niks er voldoende smakelijk uit om binnen te werken. En da's geen goed plan met een 3000hm op het menu.

Twijfel, twijfel... Wat gaan we d'er mee doen ?
Als ik vertrek, dan wil ik ook aankomen - al duurt dat 8 uur of meer. Starten om na 10 of 20 km in de bezemwagen te stappen is niet mijn droomscenario en daar leek het wél op af te stevenen

Kan ik nog dieper gaan dan gisteren ? Zowieso zou er toch ook weer gestapt moeten worden... Wellicht méér zelfs dan gisteren.
Ik wil natuurlijk liever fietsen, maar wat niet lukt...


Ratio over emo ! Ik was gekomen voor 1 of 2 ritten en het zijn er 3 geworden.
Beter eindigen met een goed gevoel en dus de knoop toch maar doorgehakt. Nu mocht dat bordje roerei wél - en dat het smaakte !

Bij de andere Belgen waren er ook enkelen die uit hun reserves hadden moeten putten en wijselijk de pijp aan Maarten gaven.

Mijne maat uit Leuven - Erwin - ging, tegen beter weten in, toch een poging wagen om dat felbegeerde t-shirt binnen te halen, goed wetende dat het achteraf enkel nog gebruikt zou worden om de gazon af te rijden.

Respect ! Duimen dat het lukt.


Dan konden we meteen ook ons boeltje pakken, inladen en weer huiswaarts karren

We raakten nog net voor de start van de laatste etappe weg uit Istebna.

De terugrit was lang en met veel oponthoud door files en werken. Pas na 01 u bolden we onze thuishaven binnen.


Tot zover ons Pools avontuur: Beskidy won uiteindelijk.

Wat hebben we nu geleerd ?

* Een goeie voorbereiding is belangrijk om deze 4 dagen comfortabel door te komen

* Zuid-Polen is het walhalla als het op MTB aankomt;
Goeie organisatie, prima afpijling en ondersteuning

* De Jani is nen toffe gast


Tsja, nu moeten we nog eens terugkomen zeker ?



Beskidy Dag 3

MarathonsPosted by Stefan Belmans Sat, May 28, 2016 21:27:36

Alweer een bewogen dag vandaag : de 3e etappe van de Beskidy Trophy

Ondanks het feit dat ze slecht 69 km en 2500 hm op het programma stonden (zie dag 1) deed iets in mij vermoeden dat dat wel eens dik kon tegenvallen met de plensbui van gisteren.

De beentjes leken grotendeels gerecupereerd, maar ’t eten smaakte me niet bijster. Dat zouden we dus onderweg moeten compenseren door genoeg én tijdig bij te spijzen.

Ken en Jo hadden het plan opgevat om hun dag (deels) in te kleuren als technical support team.
Op die manier hoefde ik wat minder zooi mee te zeulen.

Om 9 u, en het zonnetje liet toen al verstaan dat ze er zin in had, mochten we er aan beginnen. Eerst een transfer-stuk tot voorbij de finish van gisteren en dan het betere klimwerk. Op naar de top of the hill waar de Maten, Makkers (zonder) Maes me zouden opwachten met een extra drinkbus.

De afdaling die volgde was weer dikke fun, al was het opletten geblazen met de vochtige stenen en modderige ondergrond. Dat zou bergop krachten gaan kosten.

Eenmaal beneden ging het, hoe raadt je het, opnieuw omhoog. Je krijgt hier nop kans om te recupereren; Dat lukt alleen door bergop een tandje lichter te schakelen :-D

Een zalige en lange single track op hoogte werd aan vastgeplakt; Rollend, maar vaak toch ook pittig omhoog en dan weer plots omlaag, met de nodige wortels op het pad en eindigend bij bevoorrading 1.

Omdat ik eigenlijk nog drank genoeg had, opteerde ik voor een banaantje en een slokje water en ging weer op weg… omhoog vanzelfsprekend.

Rond km 27 moesten we een snelweg kruisen en daarna een lange vlakke asfalt van een km of 5. Goed om toch even te kunnen chillen, al is dat relatief met wind op kop.

Bij het begin van het zwarte beest van de dag – op km 32 – stond het FeKeJo Technical Support Team plichtsbewust te blinken: drank werd aangevuld, ketting en pedalen van een drupje olie voorzien en energiegellekes aangevuld. Starten maar…

We moesten eerst een dikke 500 m klimmen op een paar km om dan met wat trapjes door te stoten naar het dak van vandaag. Dat eerste deel liep nog behoorlijk goed: op de kleine plateau kreeg ik de molen vlot rond, maar veel sneller dan hen die opteerden voor stappen ging het niet…. Maar ik bleef wel rijden !

Af en toe zat er een echt steil stuk tussen en de ene na de andere moest voet aan grond zetten (de koerskonijnen wellicht niet, maar kom…)
Om krachten te sparen volgde ik dan maar het voorbeeld. ’t Was immers nog ver.

Traag maar zeker en slopend kwam de top in zicht en dan is de ontgoocheling des te groter als de bollenwinkel daar uitverkocht is: niks te feeding point en zelfs geen water meer te krijg. Een eerste barstje in de facade van de organisatie ?
Dat was even een morele domper, omdat ik op banaan gerekend had.
Tsja, doorfietsen dan maar zeker ?

Gelukkig was er een kleine km verder toch een berghut die aan menig deelnemer een mooie cent heeft kunnen verdienen. Soit, ik had nog drank om het uit te kunnen zingen tot Rav 3 – dacht ik.

De afdaling was weer kicken… de ideale lijn zoeken en niet al teveel nadenken en vooral de vering zijn werk laten doen.

En toen kwam de hongerklop… gene meter meer vooruit. Alles wat ik nog had binnengespeeld en doorgespoeld met de laatste iso-drank. Enkel nog water in de aanbieding. Als dat maar goed gaat.

Rav 3 kwam geen meter te vroeg. De Belgen hergroepeerden en deden zich tegoed aan rozijnen, appelsien en banaan. Komaan gasten ! Nog 10 km (al lijken die hier soms langer dan thuis).

Voor we de dag zouden kunnen wegspoelen moesten er eerst nog een paar molshopen, om U tegen ze zeggen, getackeld worden. Mijn energy level was ondertussen het nulpunt genaderd – dat krijg je met wat rozijnen natuurlijk niet direct rechtgezet.
'n Punt kiezen op de helling, persé tot daar willen fietsen en dan toch maar afstappen. Dat was het plan.

Eenmaal boven, roerden de weergoden zich een eerste keer en lichtte de hemel fel op; Damned, we gaan dan toch niet droog blijven zeker ?

Snel toch maar tandje bijsteken en die laatste afdaling afwerken voor het hier een (water)hoos zou worden.

De finale klim van de dag was nog een kuitenbijtertje van formaat: stuiks omhoog op asfalt om dan de weilanden in te duiken en langs betonplaten verder te klimmen tot aan de finish. Nat to op het vel bolde ik de finish over met alweer 7u20 rij- (en stap)tijd op de teller. Ik vond het dan ook helemaal niet erg dat mijn support team paraat stond om me naar hotel te voeren. Ik had weinig zin om nog 10 in een plensbui naar Istebna te moeten bollen. Ik ben dan ook zeer erkentelijk voor de geleverde diensten.

Rustige avond met beetje eten, compexen, muziekje en early night’s sleep.

Wat morgen brengt, valt af te wachten. Ik zal me echt goed moeten voelen om te starten en de zwaarste rit van de 4 (71 km en bijna 3000 hm) tot een goed einde te brengen.

We zien wel, omwenteling per omwenteling – Team FeKeJo staat paraat als bezemwagen.







Beskidy Dag 2

MarathonsPosted by Stefan Belmans Fri, May 27, 2016 21:42:04
Vroeg dag vandaag want de 2e stage begon een uurtje vroeger... geen slecht plan met 15 km extra op het programma. Het menu zag er proper uit:
Niet van de poes dus. De opwarmertjes waren klassiek: recht omhoog; maar het was vooral de klim in het midden van de rit die me wat zorgen baarde. dik 800 m klimmen op 10 km en niet gewoon over den asfalt. 't was een aaneenschakeling van muurtjes van Borzée (nabij La Roche - those who know, know) met een occasionele skipiste er tussen door.

Maar goed: eerst gestart geraken: de beentjes voelden zwaar trap naar de kamer na het ontbijt. Als dat maar goed komt.
Rond half 9 naar de start... mij gat deed nog zeer bij de eerste km, maar pijn is vergankelijk zegt men
We stonden redelijk vooraan met nog 30 min te gaan. De ochtendmist had in elk geval plaats geruimd voor een aangenaam zonnetje; altijd aangenamer dan miezerig weer.
Stipt om 9 uur liet de speaker de meute los en ontketenden de koerskonijnen hun duivels.
De eerste 4 km was transfer naar de finish van vandaag... die lag niet in het race village.

Lang duurde het niet voor de eerste klim zich aandiende.... soort van betonplaten door het veld naar boven. De foto's tonen echt niet hoe ze er bij lagen. Het laatste stuk van de klim werd smaller en met wat doodvallers werd het al gauw een korte wandeling.
What goes up must go down en dat asfaltje gaf je weer de kans om snelheid te maken.
Kwestie van tijdig te remmen... en dat was net was een van de deelnemers was vergeten.
Jo zag 'm tussen 2 bomen doorgaan en wat lager in de beek belanden. "Not good !", was het eerste idee. Terwijl een andere deelnemer zich ontfermde over de onfortuinlijke, reed Jo weer naar boven om de ambulance te verwittigen en naar de plaats des onheil te begeleiden.

Daarna verder omlaang... asfalt werd weide werd bospad werd single track afdaling. De trend was gezet.
Tot aan bevoorrading 1 lagen wat molshopen die verteerd moesten worden. Deze keer toch maar alle stops genomen en banaantjes binnengespeeld.
Stilaan kwam het zwarte beest in zicht: de andere deelnemers van ver zien zwoegen op de helling, hielp niks. De ene na de andere zetten voet aan grond en dat leek mij daar geen slecht plan. Stukje wandelen dan maar en af en toe toch maar wat soeplesse proberen. De temperatuur klom ondertussen gestaag.
Traag maar zeker klommen we hoger en hoger. De MEGA-rijders verlieten ons een 300 m onder de top en wij mochten nog hoger.
En dan denk je dat na zo'n 1.5 u klimmen je wat kan recupereren tijdens de afdaling.
Huhu !... Niet dus. De aanloop was nog OK en rollend met grote losse stenen, maar daarna werd het een single track doorheen een bos met wortels waarop eigenlijk niet te rijden viel. Stappen alweer.
De sectie die er op volgde was steil omlaag met echt grote stenen die, aldus Jo, telkens van plaats veranderden en het ideale spoor kiezen er niet makkelijker op maakten.
Na zo'n kleine km dalen werd het pad beter berijdbaar en konden we weer tempo maken. Aan bevoorrading 2 zag ik Ken en Jo... Oei, dacht ik ?! Iets gebeurd ?
Jo's knie die vanmorgen al wat opspeelde had een knak gerkegen op de klim na de bevoorrading en het werd ook een game over voor hem vandaag.

Verder dan maar... nog 40 km op het programma met nog dik 1000 hm te gaan.
Veel van de klimmen waren asfalt, beetje jammer, maar de afdalingen waren zalig en maakten veel goed.
Op de laatste klim zat ik door mijn reserves. Net voor de 2 laatste piekjes was een gelleke nodig voor een morele en power-boost en er kwam ook nog wat stappen aan te pas.
De laatste afdaling van de dag was opnieuw een pareltje en puur genieten. Dat Beskidy als full suspension country wordt bestempeld is niet gelogen. Maar mijnen hardtail deed dat eigenlijk ook lang niet slecht.
Na 7u45 rolde ik over de meet zonder schade, zonder krampen en zonder valpartij - mission accomplished, lijkt me.

Snel naar 't hotel voor een verdiende pint en hapje vast voedsel.
De makkers hadden alvast een plekje op het terras warm gehouden.

Benieuwd hoe de beentjes morgen gaan aanvoelen.

Sfeerfoto's kan je vinden op de fb van Beskidy: https://www.facebook.com/mtbtrophycom/


Beskidy Dag 1

MarathonsPosted by Stefan Belmans Thu, May 26, 2016 21:49:16
Vandaag was het dan eindelijk zover: race day - etappe 1
En meteen eentje om in te kaderen: op het programma stond kleine 70 km met dik 2500 hm
Vroeg uit de veren dus, want het ontbijt mocht niet op de maag liggen.
Daarna rustig de laatste pre-race checks: eendenvet smeren, ketting inoliën, bandendruk checken, drinkbussen prepareren

Tegen half 10 dan rustig naar de start. Ikzelf sloot netjes achteraan het pack, maar Ken en Jo hadden andere plannen. Ken slaagde er zelfs in om in de eerste startbox post te vatten en dat het de koerskonijnen menens was, bleek snel na de "GO" van de speaker.
Ik zag Ken aan de andere kan van het voetbalveld doorkomen op positie 20.

Als een volleerd toerist had ik andere plannen: proper aankomen was het objectief, en dat vergde gedisciplineerd gebruik van de kleine plateau.

De eerste klim zette meteen de toon: 7 km klimmen en dan downhill. En dat het hier menens is, werd snel duidelijk: omhoog is echt omhoog en naar beneden is ook echt naar beneden met remmen en billen dicht

de eerste bevoorrading liet ik aan me voorbij gaan - op naar de 2e op km 33
Op de top van km 28 toch maar preventief een gelleke binnengewerkt en de bananen en energybars hielden we voor aan de rav.
Tot zover alles goed. de klimmen verteerden goed, geen krampen, geen totters. Op koers voor de 2e helft, maar die begon heel anders: nijdige technische single track klimmetjes dienden zich aan en dat hebbek niet graag.
't was gelukkig van korte duur, maar hadden er wel ingehakt. De gemiddelde snelheid zakte meteen en pas bij de lange klimmen kwam er terug wat systeem in.
Al is systeem veel gezegd als je ongeveer even snel trapt als de wandelaars naast je... maar we bleven tenminste bollen

Hardnekkige ochtendmist maakte rond de middag ook plaats voor een streepje zon... en dat streepje werd een blue sky met een overtuigde gele schijf die voor de nodige pareltjes zorgde bij het klimmen.

Rond km 50 raapte ik een andere Belg op die wat last had gehad met krampen en de maag. Omdat we hetzelfde tempo reden, bleven we de rest van de rit samen. Zo kon er al eens een babbel af, want Polen zijn niet echt spraakzaam.
Na dik 6 uur fietsen bereikte we de eindstreep: voldaan
Direct door naar het hotel om de verhalen van de buddies te horen, maar die bleken niet zo super: Ken was op km 20 overkop gegaan en moest naar het ziekenhuis in Zywieck voor wat kantgeklos aan de knie. Bijna iedreen stapte af aan de boom die over het pad lag, slechts 1 iemand dacht die al rijdend te nemen... maar de achterkant lag dieper dan gedacht... met het gekende gevolg
Terwijl Jo en Ken gingen karren doodde ik de tijd met doucheke, fiets in orde zetten, compexen en tenslotte een terraske uit noodzaak.
Iets na 20u vielen de helden binnen binnen met het verdict:
Knie genaaid hier en daar wat ligamenten die nen trek hadden gehad - kortom: GAME OVER.
Snel nog een hapje en dan relaxen op de kamen - morgen is er weer een dag en die is zowaar nog pittiger dan vandaag... light out dus
Morgen meer nieuws

Dag 0: Beskidy 2016

MarathonsPosted by Ken Hermans Wed, May 25, 2016 22:26:11

Haha,

hier zijn we weer! Na lang wroeten eindelijk weer op de bike en klaar voor nieuwe uitdagingen! Het was een turbulent jaar en niet zo simpel om te trainen (ook omwille van het weer!), maar na 2 stages in Frankrijk en een deelname aan de LCMT zijn we nu toe aan de Beskidy in Polen. De conditie is ver van goed, maar het uitgangspunt concentreert zich nu ook meer naar plezier maken! De Beskidy is een 4-daagse race die qua kilometers niet zo zwaar oogt maar de technische moeilijkheidsgraad én het deelnemersveld (zo'n 700 zotten!) maken er weer een leuke uitdaging van. Morgen staat etappe 1 opt programma: 69,6 km en 2550 hm.

We zijn hier met 3 man (ik, Jo en Fets) en de één ziet het al wat beter zitten als de ander. Maar de sfeer zit erin en da's het belangrijkste. Al veel pintjes gedronken en de tactische besprekingen laaien weer hoog op. Momenteel zijn de weersomstandigheden niet zo goed en regent het behoorlijk. Maar de temperatuur is aanvaardbaar en de anti-gel is opgegoten ;-), dus ik zie het volledig zitten.

Morgen is er weer een nieuwe dag en we kunnen weer een stukske gaan fietsen, wa wilt ne mens nog meer!?

Tot morgen!

Kekkie en the Fully Fekejo-team!



Batognarde 2015

MarathonsPosted by Ken Hermans Wed, September 09, 2015 21:00:14

Al enkele jaren probeer ik deze marathon te rijden. Ik vond het in 2011 een leuke ervaring en sympathieke organisatie. Maar door verschillende redenen kwam het er nooit van. Dit weekend was het dan toch zo ver. Ik koos voor de 101 km en vertrok iets na 9u met enkele wolkenpakken aan de hemel. Ik ging samen met Tim Vissers uit de Sudety van start. Hij ging meteen sterk van start en vooral bergop had ik het moeilijk om zijn tempo te volgen. Bergaf kwam ik telkens weer bij, maar de verschillen waren te groot om samen te blijven. Tim besloot na een klein uur om het rustiger aan te doen en ik reed verder. Dit keer op mijn tempo, en dat was aangenamer. De goei benen van Houffa waren echter niet aanwezig en het ging allemaal vrij moeizaam. Het parcours werd ook wel een pak technischer maar wel zeer mooi. Stukken waar ik nog nooit geweest was, dacht ik, tot ik een dorpje inreed dat me verdacht bekend voorkwam. Good old Kautenbach! Yep yep, hier heb ik al veel pintjes gedronken, maar daar was nu geen tijd voor. De gas open, want de hellingen volgden elkaar hier snel op.

Tot km 60 had ik enkel nog maar concurrenten voorbijgestoken, maar dan snelden 3 gasten me voorbij (Michiel Van Aelbroeck, Kris Hertsens en Mathias Smet nvdr) en inpikken zat er niet in. Nog geen 5 minuten later Ken Van den Bulcke en Bram Saeys . Ik pikte ff in op de vals platte wegeltjes tss de velden en in een technische afdaling moest ik aardig in de rem gaan om hen niet te passeren, maar daarna in de eerstvolgende klim moest ik al snel lossen. Ze waren te sterk en ik was niet goed.

De laatste 25 km was het gewoon op. Het was gewoon "overleven" en ik beleefde weinig plezier. Ik beslis dan ook op dat moment dat dit de laatste marathon zou zijn voor dit jaar. Het is op, ik ben leeg, het is genoeg geweest. Bouillon zou er één teveel zijn en me weinig plezier opleveren.

Ik ben blij dat ik over de meet bol met een 12e algemene plaats en 4e master 2, maar kijk vooral terug op een geweldig jaar met goede resultaten en veel fun.

Nu vooral nog wat genieten op toertochtjes en joggings. Misschien zelfs eens een kleine trail? Wie zal het zeggen, niks moet, enkel veel fun beleven!smiley

Menni grietings!

Ken



addendum Houffamarathon

MarathonsPosted by Ken Hermans Tue, August 25, 2015 20:14:30

Uiteindelijk nog een mooie 29e algemene plaats gehaald, mijne velg is nog bruikbaar (band blijft nog op spanning) én een mooie ervaring rijker! Wa wilt ne mens nog meer? smiley

griets!

Ken



Houffamarathon 2015

MarathonsPosted by Ken Hermans Mon, August 24, 2015 08:55:49

Weekendje mooi weer, dus wij afgezakt naar Houffalize voor de Houffamarathon. Ikke wreed benieuwd naar het conditiepeil na zo'n 3 weken rust. Weinig gefietst na Sudety omdat het zowel mentaal als fysisch op was!

Ik merkte echter dat de "goesting" om te fietsen weer toenam in de laatste week. Zou het op fysisch vlak ook hersteld zijn?

De start verliep netjes! Geen geduw of gedrum, het is immers 120 km en dan heeft iedereen tijd om op zijn waarde te komen. Ik verloor weer wat terrein door de lange asfaltklim uit Houffa, maar forceerde niet en kon de schade beperken. Na 15-tal km kwam ik dan in mijn ritme en begon aan een inhaalrace. Zelfs bergop stak ik nu deelnemers voorbij om dan bergaf traditiegetrouw nog enkele plaatsen op te schuiven.

Na ongeveer 1 uur koers had ik een afstand van 24 km gereden. Supersnel parkoer dus, maar ook het bewijs dat de benen goed waren! Ik mag dus niet klagen, maar dan slaat het noodlot toe: in een afdaling met veel ruwe stenen voel ik de achterband stillaan leeglopen. Ik hoop dat het dichtingsproduct zijn werk doet, maar in de klim moet ik afstappen en bijpompen met een bommetje. Ik zie het lek en houd de band zodanig dat het product op die plaats zijn werk kan doen. Het werkt! Na enkele minuten kan ik terug vertrekken, er is nog niets verloren!

Na 5-tal km voel ik echter dat de achterband zijn spanning verliest! Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en stop om een nieuwe binnenband te leggen. Dit vergt echter veel tijd, heel veel tijd! Deelnemers vliegen voorbij en de koers lijkt wel gereden. Ik heb de band nu wel hersteld en vervolg de weg, maar de adrenaline is weg en de goei benen ook ;-) Ik heb ook geen reserveband of bommetjes en het is nog 90 km koers!

Mijn trouwe supporters (kids en Els) zien me nu pas veel later als verwacht en ik heb ook geen materiaal meegegeven met hen. Ik besluit het vervolg op te nemen als doorgedreven training en als ik nog plat rij, ist "over en out".

Voordeel is natuurlijk dat je verzeilt geraakt tussen bikers die het allemaal wat recreatiever opnemen en kan ik dus continu voorbijsteken zonder te diep in de reserves te gaan. Dit werkt aanstekelijk en na een uurtje begin ik dan terug een tandje bij te steken (tis sterker dan mezelf! ;-)) en schuif nu echt wel op. Ik kom nergens in de problemen en blijf tempo maken. De kids en co staan regelmatig naast het parcours en roepen de longen uit hun lijf! Zelfs de seingevers geraken gecharmeerd door zoveel enthousiasme en beginnen mee te roepen! Hilarisch en nog nooit gezien :-)!

Uiteindelijk met de finish in zicht (twas nog 1 km!), rijd ik terug plat achteraan en heb nu geen materiaal meer om te herstellen! Ik laat het niet aan mijn hart komen en rij verder alsof er niets gebeurd is. Hopelijk is de velg niet teveel beschadigd!!!

Ik weet nog niets van resultaat, maar hoge verwachtingen heb ik niet gezien ik teveel tijd (kleine 20 minuten) heb verloren door materiaalpech. Wat ik wel weet is dat ik een goei gevoel had op de fiets en het klimmen alsmaar beter gaat. Of lag dat aan de mentale ondersteuning die ik kreeg van mijn supporters?!

In elk geval, ben ik tevreden over dit zonnig weekendje in Dardennen! smiley

grts,

Kekkie



Next »